Een laatste heldendaad

Het zijn spannende dagen op de Eversberg. Al dagen trekken troepen Duitsers zich terug vanuit Wierden om zich in Nijverdal te verschansen. Zondag 8 april wordt de brug over de Regge opgeblazen. Op 9 april nemen de Canadezen het textieldorp onder vuur vanuit Rijssen. Het zijn nog maar plaagstootjes, enkele granaten die richting Nijverdal en de Wierdensestraat worden afgeschoten. Het werkelijke offensief moet nog beginnen. De geallieerde strijdkrachten weten dat er zich heel wat Duitsers in Nijverdal bevinden, misschien wel duizend.

Door Dinand Webbink

Op maandagmiddag 9 april is de 54-jarige Willem Lazoe, wonende aan de Klokkendijk, rustig aan het werk in zijn schuurtje. Hij kan niet naar ‘t febriek, het werk ligt stil. Zijn buurjongetje Wim Zieleman helpt hem een beetje. Het is wel gezellig, zo’n jongetje vrolijk pratend om je heen.

Dan gebeurt het. Verschrikkelijke knallen, een enorme luchtverplaatsing, scherven vliegen in het rond. Willem en Wim worden beiden getroffen. Lazoe bedenkt zich geen moment als hij zijn buurjongetje bloedend op de grond ziet liggen. Hij tilt hem op en strompelend brengt hij hem naar zijn moeder. Het is zijn laatste heldendaad. De kleine Wim is gewond, maar zal gelukkig herstellen. Willem zelf is doorzeefd met scherven, maar kan de ‘kökken’ nog bereiken. Dodelijk verschrikt zien zijn vrouw, Johanna Lazoe-Wolterink, en dochter Minie de bebloede Willem binnen wankelen. ‘Minie, haal een dokter’, roept moeder. Omdat het in Nijverdal veel te gevaarlijk is, gaat Minie door weilanden en greppels naar het nabij gelegen Wierden. Een afstand van zeker acht kilometer die ze hevig ongerust half lopend, half rennend aflegt. Huisarts Gerit Herman Beens komt onmiddellijk in actie. Hij chartert een jeep, bevestigt er een Rode Kruisvlag en de Nederlandse driekleur op en rijdt zo snel hij kan met Minie naar de Eversberg. Het is een spannende rit, het wemelt in de buurt van Nijverdal van de Duitsers. Bij Halfweg gekomen, zinkt Minie de moed in de schoenen. Zij wéét het, ze komen te laat. Haar voorgevoel is juist. Bij de patiënt aangekomen ziet de dappere dokter dat hij tevergeefs is gekomen. Willem is niet meer.

Minie blijft met een enorm schuldgevoel zitten. Terwijl haar vader in de schuur bezig is, zet haar moeder water op voor de thee. ‘Mag ik wat van dat water gebruiken, moeder? Ik wil dit bloesje schoon maken, dan kan ik het vanavond aan. Misschien zijn we dan wel bevrijd!’ Moeder vindt het goed. ‘Ik zet nieuw water op, dan drinken we wel wat later thee met papa.’ Minie heeft het er nog lang moeilijk mee: ‘Als ik dat ‘rotbloesie’ niet zo nodig had moeten wassen, had vader nog geleefd’.

(Met dank aan Janneke Nijeboer-Eikenaar, kleindochter van Willem Lazoe).


Willem Lazoe (1890-1945)


Willem Lazoe (rechts)

 


V.l.n.r. Daatje, Willem Lazoe, Mannie, Kees, Johanna Lazoe-Wolterink en Minie

Downloads

Het kernteam probeert alle mogelijke betrokkenen te enthousiasmeren en waar mogelijk financieel te ondersteunen. Om de gehele bevolking te bereiken, zetten we vele middelen in.

Bent u op zoek naar de juiste PR-middelen voor uw eigen activiteit?  Check dan deze downloads.

Aanmelden activiteiten

Wilt u meehelpen om één van de activiteiten op te zetten? Of heeft u zelf een leuke activiteit die u aan wilt melden? Meld u zich dan bij het kernteam. Uw activiteit plaatsen we dan in de agenda op deze website!

Meld je aan

Onze partners

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×